កម្មវិធីអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនារបស់សាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៃពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយ គឺជាកម្មវិធីមួយមានលក្ខណៈពិសេស ដែលគេទទួលស្គាល់ច្រើនជាងគេបំផុត ។ ពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាមរមន អាចត្រូវបានគេឃើញនៅតាមដងផ្លូវ ក្នុងទីក្រុងធំៗរាប់រយកន្លែងនៅក្នុងពិភពលោក ក៏ដូចជានៅក្នុងសហគមន៍តូចៗរាប់ពាន់ផងដែរ ។
កិច្ចខ្នះខ្នែងរបស់អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា មានមូលដ្ឋានគ្រឹះនៅលើលំនាំនៃអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ដែលបម្រើជាគូៗ បង្រៀនដំណឹងល្អ និង ជ្រមុជទឹកដល់អ្នកជឿនៅក្នុងព្រះនាមនៃ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ( សូមមើល ជាឧទាហរណ៍ កិច្ចការរបស់ពេត្រុស និង យ៉ូហាននៅក្នុងគម្ពីរ កិច្ចការ ) ។
មានអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាជាង 50,000 កំពុងបម្រើបេសកកម្មសម្រាប់ សាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៃពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយ នៅគ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់ ។ ពួកគេភាគច្រើនជាយុវវ័យអាយុក្រោម 25 ឆ្នាំ កំពុងបម្រើនៅក្នុងបេសកកម្មជិត 350 បេសកកម្ម នៅពាសពេញពិភពលោក ។
| Temple Square is always beautiful in the springtime. Gardeners work to prepare the ground for General Conference. © 2012 Intellectual Reserve, Inc. All rights reserved. | 1 / 2 |
អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា អាចជាបុរសនៅលីវ ដែលមានអាយុចាប់ពី 18 ឆ្នាំ ទៅ 25 ឆ្នាំ ឯស្ត្រីនៅលីវ មានអាយុច្រើនជាង 19 ឆ្នាំ ឬ ស្វាមីភរិយាដែលចូលនិវត្តន៍ ។ អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ធ្វើការជាមួយដៃគូ ដែលមានភេទដូចគ្នានៅក្នុងបេសកកម្មរបស់ពួកគេ លើកលែងតែជាគូស្វាមីភរិយា ដែលធ្វើការជាមួយនឹងស្វាមីភរិយារបស់ពួកគេ ។ បុរសនៅលីវ បម្រើបេសកកម្មសម្រាប់រយៈពេលពីរឆ្នាំ ហើយស្ត្រីនៅលីវ បម្រើបេសកកម្មសម្រាប់រយៈពេល 18 ខែ ។
អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ទទួលការចាត់តាំងរបស់ពួកគេ មកពីទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់សាសនាចក្រ ហើយត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់តែប្រទេសដែលរដ្ឋាភិបាល អនុញ្ញាតឲ្យមានសាសនាចក្រតែប៉ុណ្ណោះ ។ អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ពុំស្នើសុំតំបន់នៃការចាត់តាំងរបស់ពួកគេឡើយ ហើយក៏ពុំដឹងទុកជាមុនថា ពួកគេនឹងតម្រូវឲ្យរៀនភាសាឬយ៉ាងណានោះដែរ ។
ពីមុនទៅកាន់តំបន់ដែលពួកគេបានចាត់តាំងឲ្យទៅ ពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាចំណាយពេលមួយរយៈខ្លី នៅមជ្ឈមណ្ឌលបំពាក់បំប៉នអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាមួយ ក្នុងចំណោមជ្ឈមណ្ឌលទាំង 15 នៅពាសពេញពិភពលោក ។ នៅទីនោះពួកគេរៀនអំពីរបៀបបង្រៀនដំណឹងល្អតាមរបៀបត្រឹមត្រូវ និង ច្បាស់លាស់ ប្រសិនបើចាំបាច់នោះ ពួកគេចាប់ផ្ដើមរៀនភាសារបស់ប្រជាជន ដែលពួកគេនឹងបង្រៀន ។ មជ្ឈមណ្ឌលបំពាក់បំប៉នធំជាងគេ គឺស្ថិតនៅទីក្រុង ប្រូវ៉ូ រដ្ឋ យូថាហ៍ ដែលមានមជ្ឈមណ្ឌលបន្ថែមទៀតនៅប្រទេស អាហ្សង់ទីន, ប្រេស៊ីល, ឈីលី, សាធារណៈរដ្ឋ ដូមីនីហ្គែន, អង់គ្លេស, ហ្គាណា, ហ្គាតេម៉ាឡា, ម៉ិកស៊ិក, ញូវវែលសេឡង់, ពេរូ, ហ្វីលីពីន, អាហ្វ្រិកខាងត្បូង និង អេស្ប៉ាញ ។
អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាបុរស ត្រូវបានហៅងារថាជា « អែលឌើរ » ហើយស្ត្រីត្រូវបានហៅងារថាជា « ស៊ីស្ទើរ » ។
ថ្ងៃធម្មតារបស់អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ចាប់ផ្ដើមនៅម៉ោង 6:30 ព្រឹក សម្រាប់ការសិក្សាផ្ទាល់ខ្លួន ។ ពេញមួយថ្ងៃ ត្រូវបានចំណាយពេលសម្រាប់ការផ្សព្វផ្សាយ ដោយធ្វើការតាមដានការណាត់ជួប, ការសួរសុខទុក្ខតាមផ្ទះ ឬ ជួបបង្រៀនមនុស្សនៅតាមដងវិថី ឬ កន្លែងសាធារណៈផ្សេងទៀត ។ អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា បញ្ចប់កិច្ចការក្នុងមួយថ្ងៃរបស់ពួកគេ ត្រឹមម៉ោង 10:30 យប់ ។
នៅប្រទេសមួយចំនួនទៀតលើពិភពលោក ពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ត្រូវបានបញ្ជូនឲ្យទៅបម្រើតែខាងសប្បុរសធម៌ ឬ បេសកកម្មដែលប្រើជំនាញឯកទេសផ្សេងៗប៉ុណ្ណោះ ។ អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាទាំងនោះ ពុំធ្វើការផ្សព្វផ្សាយទេ ។
កិច្ចការផ្សព្វផ្សាយសាសនា គឺជាកិច្ចការស្ម័គ្រចិត្ត ។ អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា បង់ប្រាក់សម្រាប់បេសកកម្មរបស់ពួកគេ —លើកលែងតែសម្រាប់ការធ្វើដំណើរទៅ —និង ត្រឡប់មកពីទីកន្លែងដែលផ្សព្វផ្សាយវិញប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកគេពុំទទួលបានប្រាក់កម្រៃសម្រាប់ការបម្រើរបស់ពួកគេឡើយ ។
ការទាក់ទងជាមួយក្រុមគ្រួសារ និង មិត្តភក្តិ អំឡុងពេលនៃការបម្រើ គឺត្រូវបានកំណត់ឲ្យសរសេរសំបុត្រ ហើយយូរៗម្ដង អាចទូរស័ព្ទទៅក្រុមគ្រួសារបានក្នុងឱកាសពិសេសៗ ។ អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ត្រូវចៀសវាងពីការកម្សាន្ត ពិធីជប់លៀង ឬ សកម្មភាពផ្សេងៗ ដែលជាទូទៅមានសម្រាប់ក្រុមដែលមានវ័យដូចគ្នានេះ ដរាបណាពួកគេនៅក្នុងបេសកកម្ម ប្រយោជន៍ឲ្យពួកគេ អាចផ្ដោតអារម្មណ៍លើកិច្ចការបម្រើ និង ការបង្រៀនដំណឹងល្អនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដល់អ្នកដទៃទាំងស្រុងបាន ។